وقتی که در تنهایی با  تو درد دل می کردم

مرا تنها گذاشتی

تصمیم گرفتم که

حداقل 

نامه هایت را نگه دارم

دیگر تو را نشناسم.

من آدم مغروری هستم نیستم .

دریغ است که 60000 بیت ذخیره ی فرهنگی داشته باشی ولی کاسه ی چه کنم چه کنم

دست بگیری و دروازه ی نیمه جان تمدنت را باز کنی و کا سه ات را با  وون پر کنی.

دریغ است که چشمان زیبای رستم را نیمه جان و افسرده گوشه ی کتابخانه رها کنی و

مردمک چشمانت را به چشمانی ریزو بادامی خیره کنی .

دریغ است که بازوبند سهراب را ببینی ولی باز هم او را بکشی ، کشتیمش وقتی که چشم

بادامی ها باز وبند ما را به دست زنانشان سپردند تا نشانی با شد برای یافتن فرزند در روز

مبادا.

دریغ است که گوشه ای بنشینی و صدای خرد شدن استخوان های تمدنت را بشنوی، تمدنی

که حالا به سمت شرق جان می دهد.

دریغ است که رستم به دست خودی بمیرد، اسفندیار کور شود، سهراب نوشدارو پس از مرگ

بنوشد وفردوسی از کاخ  شاه غزنوی رانده شود.

رانده شده و افسرده به راه روبرویش خیره می شود، به راهی که سال ها مغولها، اسکندرها

وبسیاری بر آن تاختند اما او عجم زنده کردش بدین پارسی.

و من خیره می شوم به راهی که سر از خاور دور در می آورد و هر دروغی که به نام افسانه

به خورد من و بسیاری داده می شود واگر ما را نکشد حتما مسموم خواهد کرد.

دوباره به راه روبرویم نگاه می کنم و زیر لب آرام آرام با او همصدا می شوم : ((دریغ است

ایران که ویران شود)).

نوشته: زهرا میرزایی

 Io sono stato anche a Ravennapiccola

 E' una citta'e morte                                                 

Che ha molte chiese e rivone                                                   

Di cui parlano I libri                                                             

Tu l'attraversi ti guardi intorno                                             

Le strade sono cosi umide e grigie                                          

Mute di un silenzio millenario;                                               

Ovunque cresce il muschio e la gramig                                  

   Cosi sono anche le vecchie canzoni                                         

Nessuno ride quando s'ascoltano,                                          

Ma tutti tendono assorti l'orecchio                                        

E le ricorano poi nella sera                                                       

Le donne di Ravenna portano                                                 

Con occhi assorti e teneri gesti                                               

in se'il ricordo dei giorni lontani                                           

della'antica citta'e dei dsuoi fasti                                          

Le donne di Ravenna pingono                                               

Sommessamente come quieti fanciulli                                  

E il loro riso e' una chiara melodia                                       

Che s'accompagno a tristi parole                                        

Le donne di Ravenna prgono                                                

Cxome I bimb i:dolci e beate                                              

Passono dire parole d'amore                                                 

Senza spare che mentono                                                      

Le donne di Ravenna baciano                                               

Con singulare profondo abbandoni                                       

Della vita non sanno che questo                                          

Che tutti dobbiamo morire                                                         

برخیز,بگریزاز اینجا بروافق هایی دور تر تو را می خواند آرام و شمرده شمرده از اینجا

فاصله بگیر کسی در اینجا نمانده است خاکسترهای آتش بر در ودیوار این شهر بی روح

و بی جان پاشیده شده هوای اینجا بوی دیگری دارد و آسمان خاکستری در بالای سر ,

آسمانی که حتی ستارگان هم از کنارش نمی گذرند حتی ماه هم تصویر خود را در مرداب

های شورش نمی اندازداینجا گندم هاازهم گسیخته اند و وقتی باد می ورزد صدای شیونی

از این شهربر می خیزد گویی نفرین شده است چرا سکوت کرده ای؟هرچه زودتر  رخت

بر بند که اگر دیرکنی توهم جزو فراموش شدگان خواهی بود درنگ کن برخیزاینجا دیگر

صدای چنگال های خرچنگ پیری که تا چند مدت پیش در کنار مرداب به جست و خیز می

پرداخت نمی آید همه چیز صامت شده است برخیز, برو این شهر جایی برای تو ندارد از

مخروبه های این شهر جز بوی تهفن بر نمی خیزد از اینجا برواین شهر صامت است این

شهر خاموش است این  شهر مرده است.

 تمام ایران از این جا پیداست

روح آرش درکوهی از این سرزمین بر تیر پیروزی سوارشد و به درخت آزادی نشست وجسمش پاره پاره

درآغوش کوه به خواب رفت.

سیاهی و پلیدی برای جاودانگی نیکی ها در قلب این کوه به بند کشیده شد تا ازبزرگی سرزمینی بگوید که

ضحاکان ماردر فکر  در عصر بخارمی خواهند با طعنه ی پست مدرنیسم و سبکها و مکتبها ذره ذره جانش

را بگیرند و در آهن پاره های تمدن امروز دفن کنند.

گویان به سمت دامنه می آید.

به سرزمینم می نگرم که با  400 هزارسال تمدن آرام و ساکت گوشه ای خفته است وهیچ کس هم برای

بیدارکردنش نمی آید. به پهنه ی سبز وپاکش خیره می شوم به پهنه ای که به بیماری کچلی گرفتار شده و

ساختمان های رنگارنگ و زیبایی که پشت به پشت ،سر به آسمان کشیده اند وتمام تلاششان اینست که به

نوک قله برسند .

 نیما به میانه ی راه رسیده به او خیره می شوم به چشمان خیس و نمورش به کیجا جان کیجا جانی که 

 زمزمه می کند .

در کلان شهر در جعبه ی جادو و روی پرده ی نقره ای به ما می گویند .....

سرم به شدت درد می کند و چشم هایم ذوق ذوق می کنداز بس که گریه کرده ام هم اکنون هم

که می نویسم در حال گریستن هستم زندگی برایم خیلی سخت شده است من اعتراف می کنم

که کمی افسرده هستم من اعتراف می کنم که شاید کارهایی بکنم که برای دیگران غیر قابل

قبول باشد من اعتراف می کنم اگر چه خیلی سخت است اعتراف می کنم که خودم هم از این

گونه بودن زجر می کشم اعتراف می کنم که از زندگی معمولی فاصله گرفته ام اعتراف می

کنم که روزها وشب ها به سختی سپری می شود و من اعتراف می کنم که یک بیمار هستم.

سر کلاس خشک درس

سینوس ها در کلاس می چرخیدند

دانش آموزان ، خسته از تنبلی

منتظر زنگ تفریح هستند

زنگ تفریح خسته به کلاس باز می گردند

زنگ شیرین ورزش

و تکرار دوباره ی خستگی ها